آسمان علقمه روشن ز ماه روی کیست

لابه لای نخلها این قامت دلجوی کیست

سینه ی طوفانی اش دریای آتش دیده است

این ز غیرت گرُ گرفته ساقی اردوی کیست

گرچه آب از دیدن رویش گریبان چاک کرد

رشته های قلب او در حلقه ی گیسوی کیست

حسین غریب  شیب الخضیب  یا مظلوم

یک صدا از پشت سر می آید آن هم العطش

صورتی میبیند او در آب ، عکس روی کیست

پشت پا  زد  آبها  را   ،  آبرو   را   برگزید

قبله ی دریای مردی گوشه ی اَبروی کیست

آشنایی را میان خاک و خون حس میکند

مادرش زهرا بُوَد اینجا مگو پس بوی کیست

میرود اما سوالی خاطرش را زخم کرد

وقت رفتن پای زینب بر سر  زانوی  کیست

 مداحی سید مهدی میرداماد